کافه ای کوچک، برای صبح های آرام و گفت و گوهای طولانی

کافه را برای صبح هایی ساختیم که دلمان می خواست جایی آرام بنشینیم و صبحانه ای درست بخوریم؛ نه عجله، نه غذای گرم شده از دیروز. آشپزخانه را باز گذاشتیم تا هر کس بخواهد ببیند غذایش چطور آماده می شود.

مواد اولیه را هر روز صبح خودمان می خریم و منو را با فصل عوض می کنیم. قهوه را هر هفته در همین کافه برشته می کنیم تا طعمش همان باشد که دوست داریم.

هر چیزی که سر میز می آید، باید همان چیزی باشد که خودمان با لذت می خوریم.

امروز هم همان قرار سر جایش است: غذای تازه، قهوه ای که حوصله دارد، و فضایی که می شود در آن کار کرد، کتاب خواند یا ساعت ها گپ زد.